Column: Zonder woorden

Toen ik net moeder was en op pad ging voor de opnames van Boer zoekt Vrouw, liep ik anders een stal in dan daarvoor. Het was gek, maar de dieren deden me altijd zo denken aan die twee kleine ukkies thuis. In het begin dacht ik dat het te maken had met een moeder die het soms moeilijk vond haar kinderen achter te laten om te gaan werken. Maar dat was het niet. Ik vond het vaak heerlijk om een boerenerf op te rijden en over andere dingen te praten dan luiers, fruithapjes en flesjes. Wat was het dan toch dat steeds maar weer die kinderen in mijn achterhoofd verschenen als ik door een stal liep?

De cameraploeg stond een eindje verderop een mooie plek uit te lichten. De boer in kwestie ging  zijn jongvee voeren en ik stond een minuut of vijf te staren naar een etende koe. En toen wist ik het. Het heeft te maken met het zwijgen. Het heeft te maken met het communiceren zonder woorden. Het heeft te maken met dat je als verzorger ontzettend goed moet kijken naar jonge kinderen - en dus ook naar dieren - om ze te kunnen ‘lezen’.

Om te begrijpen wat het nodig heeft, hoe het zich voelt, hoe het tevreden is, moet je veel uren met een baby’tje doorbrengen. Pas dan weet je wat een huiltje betekent en weet je wanneer hij moe is of honger heeft. Datzelfde geldt voor dieren. Door uren per dag samen met je dieren te zijn en door ze hun leven lang tussen alle bedrijven door te observeren, leer je exact hoe je ze rustig krijgt, hoe je ze tevreden dieren laat zijn. Hoe je feitelijk met ze communiceert zonder één woord te zeggen.

Al starend naar die etende koe realiseerde ik me ook hoe gelukkig een boer dan moet zijn als hij ’s avonds de stal in loopt en z’n dieren kalm aantreft. Het is niet hetzelfde maar komt zeker in de buurt van deze moeder die intens gelukkig is als ze ’s avonds haar slapende kinderen een kusje geeft voor ze zelf naar bed gaat.

Yvon